Wek mijn zachtheid weer

In de protestantse traditie bestaan gezangen vrijwel altijd uit meerdere strofen. Er zit een verhaal of een betoog in; begin, midden en einde horen bij elkaar. De melodie van die verzen is meestal gelijk, zodat je steeds gemakkelijker de woorden bij de muziek kunt plaatsen. Bij deze vorm hoort ook, dat je over de inhoud goed kunt nadenken. Soms begint een lied pas aan te spreken als je het een paar keer gezongen hebt. Het heeft even tijd nodig om te landen. 

Toch kan het ook anders. Als je nu niet alleen de muziek herhaalt, maar ook de tekst? Gewoon steeds weer opnieuw begint met dezelfde woorden, wat gebeurt er dan? Bij de meeste teksten kan je je dat niet voorstellen. Maar bij andere is dat in vele kerken al eeuwen gebruik. 'Gospodi pomiloej', klinkt in de russisch-orthodoxe liturgie onophoudelijk, Heer, ontferm U! Zo'n tekst gaat wonen in je mond, in je hart, in je lijf. Lijkt het wat op het 'bidden zonder ophouden', waarover de bijbel spreekt? 

In het nieuwe Liedboek zullen ook liederen van deze stijl komen. Sommige zijn al bekend als lied uit de traditie van Iona en Taizé. Maar andere komen uit eigen Nederlandse tradities. 'Wek mijn zachtheid weer, geef mij terug de ogen van een kind. Dat ik zie wat is en mij toevertrouw en het licht niet haat. Wek mijn zachtheid weer...' Een lied als dit is niet in de eerste plaats bedoeld voor een kerkdienst op de zondagmorgen, met vele mensen. Eerder hoor je het opklinken bij een kleinere meditatieve viering, misschien gewoon thuis, als inleiding op een gebed, als een gebed op zich. Het is een lied dat stilte en rust schenkt, zoals God dat wil doen. Het wendt de blik van het onnodige, en richt hem op God.  

Bron: Gezangen voor Liturgie nummer 650. 

Roel A. Bosch